İZCİ ATEŞİNDE KÖMÜR OLMAK
Yazımın temelinde şu soru var: Türkiye'de izcilik neden bu kadar yanlış öğrenilmiş ve öğretilmiş? Gömleğin ilk düğmesi yanlış iliklendiğinde, diğer düğmeleri de yanlış iliklenirmiş. Ben gömlekte kalan son düğmeyi geçirecek iliği bulamayınca, o iliği aramak için sırtına çantasını vurup yola koyulan izcilerdenim. Derviş misali döküldüm Türe Yolu'na, hiçbir fiziki menzil hesap etmeden. Zira bu yolun menzilinde, izcilik ateşiyle iyice pişen ve en nihayet yanarak o ateşe kömür olan/olacak kendini bulursun. O zaman çektiğin cefa, verdiğin emek, harcadığın çaba bir anlam kazanıyor. Yoksa yok! *** Ara sıra elime geçtikçe izcilik anılarının derlendiği kitaplara göz atıyorum: Geceyarısı kamptan kaçan izciler olmuş, hike'ı yanlış yerde yapanlar olmuş, diğer izcilere ait bayrak/flamaları çalmayı marifet, sabaha karşı kamp basmayı önemli iş sananlar olmuş. Olmaması gereken çok şey olmuş, yaşanmış da, izcilere yeni bir beceri öğretilmemiş, girişimci bir ruh kazandırılmamış, karakter ve k...
